I. Ruhun zamanı bedenin zamanıyla çeliştiğinde, çekiştiğinde; biri ötekini gölgelediğinde ya da basbayağı görmezden geldiğinde içeride ve dışarıda neler olup bitiyor acaba?........ Böyle teklifsizce uzayıp giden bir sorular silsilesi davetsizce gelip zihnime-kalbime bir güzel yerleşti. Öylece yaşayıp giderken gafil avlanmışlık hissi. İnsan apansız sökün eden yersiz soruları hoş karşılayıp onlarla sakince başa çıkmayı öğrenmediği sürece ruhun ve bedenin sükûnete ermesi mümkü

I. İlerlemenin, hareketin, enerjinin, aktif-dinamik hallerin, hızın, yer değiştirmelerin el üstünde tutulduğu bir çağda yine bildiğim tempoda yaşayıp gider, hayata uyum sağlamaya çalışırken sistemde apansız bir farklılık duyumsadım. Devinim kataloğunda hiç beklemediğim bir seğirme hasıl oldu; ahenk sürçmesi . Hesabı tutulamayanların, verilemeyenlerin nedense uzağında olmamız gerekirmiş gibi bir yanılsama içinde hep ileriye doğru ve artan bir hızda yol almaya programlandığımız

I. Yazmak, hele roman yazmak sözkonusu olduğunda tekrar eden bazı zorlayıcı hallerden kaçış yok. Bunların en görkemlilerinden, en kaçınılmazlarından biri her an coşarak kendini çoğaltmaktan bir an bile geri duramayan karşıtlık larmış gibi geliyor bana. Yazının bize hiç durmadan, bıkıp usanmadan adeta büyük bir ataklık ve hevesle, işgüzarca taşıyıp durduğu karşıt lık olgusunu, buradan türeyen halleri görmezden gelmek elbette mümkün değil. Ama onu soğukkanlılıkla tanımlamak; ya